Από πού πήραν το όνομά τους διάσημες πλατείες και συνοικίες της Αθήνας;

Η Πλατεία Αγάμων… ο φόρος στους ανύπαντρους – Το Κολωνάκι, το Μοναστηράκι, η Πλάκα, τα Πατήσια, η Κυψέλη, τα Εξάρχεια και…το μεγάλο δίλημμα: Το Γουδί…ή του Γουδή
Ένα οδοιπορικό στις συνοικίες και τις πλατείες της πρωτεύουσας θα κάνουμε σήμερα. Θα ταξιδέψουμε στην αρχαιότητα και θα φτάσουμε στον 21ο αιώνα.



//
Περιοχές που οι Αθηναίοι, και όχι μόνο, γνωρίζουν πολύ καλά, δεν ξέρουν όμως πώς και γιατί πήραν τα συγκεκριμένα ονόματα. Θα ασχοληθούμε με τις περισσότερες συνοικίες και πλατείες της Αθήνας και αν χρειαστεί θα επανέλθουμε.

Η πλατεία Αμερικής, ονομάστηκε έτσι το 1927, με την υπ' αριθμόν 905 απόφαση του τότε δημοτικού συμβουλίου, για τον φιλελληνισμό που έδειξαν οι κάτοικοι των Η.Π.Α. Ως τότε, ήταν γνωστή ως Πλατεία Αγάμων.

Πλατεία Αμερικής



Την άνοιξη του 1887, στην περιοχή που ήταν εξοχική και αποτελούσε το τέρμα της γραμμής του ιπποτροχιόδρομου (έτσι λεγόταν τότε τα τραμ, που εμφανίστηκαν το 1882 στην Αθήνα για πρώτη φορά και «σέρνονταν» από τρία άλογα), άρχισε να συχνάζει μια παρέα από μεσήλικες Αθηναίους που ήταν όλοι ανύπαντροι. Οι κύριοι αυτοί, που είχαν για στέκι τους το καφενείο της πλατείας…επαναστάτησαν, όταν η «Εφημερίς των Κυριών» ζήτησε να φορολογηθούν, και μάλιστα με νόμο (!) οι ανύπαντροι (ελπίζουμε να μην διαβάζει το άρθρο αυτό κάποιο κυβερνητικό στέλεχος και παίρνει ιδέες…). Ένας από τους κυρίους αυτούς όμως, ο επιπλοποιός Γεώργιος Περπινιάς… παραστράτησε, καθώς παντρεύτηκε! Την επόμενη ημέρα του γάμου του όμως, διαπίστωσε ότι η σύζυγός του ήταν δύστροπη και αφού φόρτωσε την προίκα κι όλα τα υπάρχοντά της σ' ένα κάρο και την έστειλε πίσω στους γονείς της, επέστρεψε στην παρέα των φίλων του. Από τότε, η πλατεία όπου σύχναζαν οι κύριοι αυτοί, ονομάστηκε Πλατεία Αγάμων. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή για το όνομα «Πλατεία Αγάμων»: ότι οφείλεται στο γεγονός πως η ερημική τότε περιοχή, αποτελούσε τόπο ερωτικών συναντήσεων. Ένα άλλο παλιό όνομα της ίδιας πλατείας, είναι και το «Πλατεία Ανθεστηρίων», καθώς εκεί συγκεντρώνονταν οι Αθηναίοι για να γιορτάσουν την Πρωτομαγιά.

Οι Αμπελόκηποι, ως το τέλος του 19ου αιώνα, ήταν κατάφυτοι από αμπέλια και περιβόλια, τα οποία αρδεύονταν από νερό του Αδριάνειου υδραγωγείου που ανάβλυζε από τον Άγιο Δημήτριο, από τις αρχές του 16ου αιώνα όταν και καταστράφηκε στη θέση εκείνη ο κεντρικός αγωγός. Το νερό διοχετευόταν τότε στην πόλη επιφανειακά με χτιστή αμπολή (τεχνητό αυλάκι), που περνούσε από τη Μονή Πετράκη. Σε γραπτά μνημεία της Μεσαιωνικής Αθήνας, η περιοχή αναφέρεται με διάφορα ονόματα: Αμπελότζηποι (αμπέλια και κήποι), Αγγελόκηποι (κήποι του Άγγελου Μπενιζέλου), Μπολίκηπος (κήπος της αμπολής), Πολύκηπος και Αμπελότοποι.
Ο Δ. Γρ. Καμπούρογλου(ς), στα «Τοπωνυμικά Παράδοξα» αναφέρει ότι οι Σουρμελής, Γκρεγκορόβιους και Μιλχέφερ, θεωρούσαν ότι στη θέση των Αμπελοκήπων στην αρχαιότητα υπήρχε ο Δήμος της Αλωπεκής από τον οποίον πήρε το όνομά της η σημερινή περιοχή. Προσθέτει βέβαια, τα «ενδιάμεσα» ονόματα της περιοχής που αναφέρονται παραπάνω.

Τα Αναφιώτικα, είναι αθηναϊκή συνοικία στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης.

Ιδιαίτερα γραφική, με μικροσκοπικά σπίτια και στενούς δρόμους. Δημιουργήθηκε γύρω στο 1860, από τεχνίτες και εργάτες που είχαν έρθει από την Ανάφη για να εργαστούν στις ανασκαφές της Ακρόπολης αλλά και την οικοδόμηση της (σχετικά νέας τότε), πρωτεύουσας. Κάποιος από αυτούς, μια μέρα, με το πρόσχημα ότι θα χτίσει μια μικρή εκκλησία συγκέντρωσε υλικά και με τη βοήθεια ενός ξυλουργού, έφτιαξε σε μια νύχτα ένα σπίτι στο οποίο και εγκαταστάθηκε. Σε λίγες μέρες (ή νύχτες…) ο χτίστης, βοήθησε τον ξυλουργό ν' αποκτήσει το δικό του σπίτι. Έτσι ξεκίνησαν να δημιουργούνται, αυθαίρετα βέβαια, τα Αναφιώτικα, από τους δύο αυτούς κυρίους, τον Γεώργιο Δαμίγο και τον Μάρκο Σιγάλα (Αναφιώτες βέβαια στην καταγωγή). Να σημειώσουμε, ότι επί τουρκοκρατίας η περιοχή είχε το όνομα «Μαύρες Πέτρες» και από την αρχαιότητα δεν επιτρεπόταν η κατοίκησή της, μετά μάλιστα από χρησμό του Μαντείου των Δελφών.

Η Βάθη ή Βάθεια (κυρίως γνωστή ως Πλατεία Βάθη(ς)), πήρε το όνομά της από το χαμήλωμα του εδάφους, όπου λίμναζαν τα νερά του χειμάρρου Κυκλοβόρου, που κατέβαινε από τη θέση που είναι σήμερα η οδός Μάρνη. Κάποτε, η περιοχή όπου λίμναζαν τα νερά, αποξηράνθηκε με έργα και δημιουργήθηκε η Πλατεία Βάθη(ς). Στα παλιά χρόνια, υπήρχε εκεί η περίφημη Λεύκα της Βάθης, που κόπηκε το 1926.

Βατραχονήσι (ή Βαθρακονήσι) ονομαζόταν η περιοχή ανάμεσα στο Καλλιμάρμαρο και το Παγκράτι, πιθανότατα λόγω των βατράχων που εμφανίζονταν εκεί και προέρχονταν από την κοίτη του Ιλισού. Το Βατραχονήσι, ήταν η περιοχή της Αθήνας με τα πιο πολλά πηγάδια.

Βατραχονήσι



Το Γκαζοχώρι, ήταν συνοικισμός από παράγκες και καλυβόσπιτα, που φτιάχτηκε αυθαίρετα στη βόρεια και τη δυτική πλευρά του εργοστασίου του αεριόφωτος, τις πρώτες δεκαετίες της βασιλείας του Γεωργίου Α' (Β' μισό δεκαετίας 1860 και τις επόμενες). Αρχικά, κατοικούσαν εκεί οι φτωχότερες οικογένειες της Αθήνας, ενώ στη συνέχεια, όπως γράφει ο Κ. Μπίρης, «στεγάζει» τον υπόκοσμο.

Ο Βοτανικός, πήρε το όνομά του από τον Βοτανικό Κήπο, που από το 1836 χρησίμευε ως δενδροκομείο με διαταγή του Όθωνα «περί ιδρύσεως νεοφυτειών». Η ίδια διαταγή, καθόριζε ότι συστηνόταν στην Αθήνα Βοτανικός Κήπος, προς χρήση της Φυσικοϊστορικής Εταιρείας, των ιατρικών σχολείων και των ανωτέρων εκπαιδευτηρίων.

Το Γιουσουρούμ, στο Μοναστηράκι, ονομάστηκε έτσι από τον Εβραίο Ηλία Γιουσουρούμ που άνοιξε το πρώτο παλαιοπωλείο στην περιοχή στα τέλη του 19ου αιώνα.

Γιουσουρούμ


Οι Γιουσουρούμ, ήρθαν από τη Σμύρνη στην Ελλάδα το 1860. Αρχικά εγκαταστάθηκαν στην Κύθνο και στη συνέχεια στην Αθήνα. Τα παιδιά ενός από τους αδελφούς Γιουσουρούμ, του Μποχώρ, άνοιξαν παλαιοπωλείο στη διασταύρωση των οδών Ερμού και Καραϊσκάκη, κοντά στο τότε δημοπρατήριο. Η λέξη γιουσουρούμ, χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα για το παζάρι, την υπαίθρια αγορά κυρίως παλαιών και μεταχειρισμένων αντικειμένων (ΧΡΗΣΤΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, Ακαδημία Αθηνών, εκδ. 2014).

Η συνοικία του Γκύζη, είναι μία από τις παλαιότερες της Αθήνας. Αναπτύχθηκε ιδιαίτερα κατά τον Μεσοπόλεμο. Η ονομασία, επικράτησε μετά το 1925, από την επιγραφή των αστικών λεωφορείων που εξυπηρετούσαν εκείνα τα πρώτα χρόνια τη νέα συνοικία, ακολουθώντας την οδό Νικολάου Γκύζη που τη διέσχιζε. Η οδός, πήρε το όνομά της από τον μεγάλο Τηνιακό ζωγράφο Νικόλαο Γύζη (1842-1901), με την υπ' αριθμόν 1713 απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της Αθήνας (1901).

Τα Εξάρχεια, πήραν το όνομα αυτό γύρω στο 1900, από το επώνυμο του Ηπειρώτη Έξαρχου, που είχε παντοπωλείο στη ΝΔ γωνία της διασταύρωσης των οδών Θεμιστοκλέους και Σολωμού. Στην πλατεία των Εξαρχείων, χτίστηκε πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η περίφημη «μπλε πολυκατοικία».
Εξάρχεια



Το Θησείο, πήρε το όνομά του από τον κατά παράδοση ονομαζόμενο έτσι αρχαίο ναό που βρίσκεται στην κορυφή του «Αγοραίου Κολωνού». Τα ερείπιά του, ανακαλύφθηκαν το 1931, κατά τις ανασκαφές της Αμερικανικής Σχολής κλασικών σπουδών. Στο παρελθόν, ο ναός αυτός μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία, στα χρόνια της φραγκοκρατίας σε λατινική εκκλησία, ενώ γύρω στο 1806 που επισκέφθηκε την Αθήνα ο Σατομπριάν βρήκε τον αρχαίο ναό να χρησιμοποιείται ως αποθήκη (!). Το 1835 έγινε αρχαιολογικό μουσείο και αργότερα, αποθήκη αρχαιοτήτων.





Στην περιοχή του Θησείου, υπάρχει και ο λόφος της Αγίας Μαρίνας και η λεγόμενη «Τσουλιάστρα», λείος και επικλινής βράχος, όπου από τον Μεσαίωνα ως τα τέλη του 19ου αιώνα γλιστρούσαν οι έγκυες γυναίκες για να έχουν καλό τοκετό (κατά τον Κ. Μπίρη) ή όσες γυναίκες δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν, γιατί πίστευαν ότι έτσι θα εξευμενίσουν την Αγία Μαρίνα και θα αποκτήσουν παιδιά (κατά τον Γ. Καιροφύλα).

Το Θων, στη διασταύρωση των οδών Αλεξάνδρας και Κηφισίας, πήρε το όνομά του από την έπαυλη του Νικολάου Θων, επιμελητή των ανακτόρων επί Γεωργίου Α', η οποία πυρπολήθηκε και καταστράφηκε κατά τα Δεκεμβριανά του 1944. Ωστόσο η μικρή εκκλησία που υπήρχε μέσα στην έπαυλη, διασώθηκε. Είναι άγνωστο όμως τι έγιναν τα αγάλματα που κοσμούσαν την έπαυλη, κυρίως οι προτομές των ηρώων του 1821 αλλά κι ένα πολύτιμο άγαλμα που παρίστανε το πνεύμα του Κοπέρνικου.

Θων





Για την ονομασία Ιλίσια, υπάρχουν δύο εκδοχές. Ο Κ. Μπίρης, την αποδίδει στο ομώνυμο ανάκτορο που έχτισε η Δούκισσα της Πλακεντίας κοντά στον Ιλισό και στεγάζει σήμερα το Βυζαντινό Μουσείο. Ο Γ. Καιροφύλας, αν και αναφέρει κι αυτή την εκδοχή, θεωρεί πιο πιθανό, το όνομα Ιλίσια να προέρχεται από το θαυμάσιο εξοχικό οίκημα της Μονής Ασωμάτων Πετράκη, στο οποίο ο πρώτος ένοικος, γραμματέας της τουρκικής πρεσβείας, έδωσε το όνομα «Ιλίσια». Στις αρχές του 20ου αιώνα η γύρω περιοχή ήταν ερημική. Με την επέκταση της πόλης, τα «Ιλίσια» έφτασαν να στεγάσουν κάποτε…και ζυθοπωλείο.

Ο Κεραμεικός, βρίσκεται εκεί όπου κατά την αρχαιότητα υπήρχε η αγορά του Κεραμεικού, το κέντρο της αρχαίας πόλης. Το τμήμα αυτό της Αθήνας, χωριζόταν από το τείχος σε Έσω και Έξω Κεραμεικό.

Η πλατεία Κλαυθμώνος, αρχικά ονομαζόταν πλατεία Νομισματοκοπείου, καθώς εκεί υπήρχε (οδός Σταδίου), το παλιό κτίριο του Υπουργείου Οικονομικών, που κατεδαφίστηκε το 1939. Λεγόταν επίσης πλατεία ή Κήπος του Παλιού Παλατιού, επειδή από το 1836 ως το 1842, καθώς οι οικίες Βούρου, Μαστρονικόλα και Αφθονίδου, νοικιάστηκαν και μετατράπηκαν σε παλάτι όπου έμεναν ο Όθωνας με την Αμαλία. Το 1884, μετονομάστηκε σε «Πλατεία 25ης Μαρτίου».
Ωστόσο, το 1878, ο Δ. Γ. Καμπούρογλου(ς), σε ένα χρονογράφημά του, αναφερόταν στο θέαμα των δημοσίων υπαλλήλων που συγκεντρώνονταν στην πλατεία αυτή, αφού είχαν εισπράξει τον τελευταίο μισθό τους. Οι, μη μόνιμοι τότε, δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι απολύονταν σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης, έκλαιγαν και παρουσίαζαν ένα οπωσδήποτε θλιβερό θέαμα. Από τα…κλάματά τους, εμπνεύστηκε το «Πλατεία Κλαυθμώνος» ο Καμπούρογλου. Είναι γνωστό, τέλος, ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος θέσπισε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων.

Η περιοχή Κλωναρίδου, πήρε το όνομά της από το εργοστάσιο ζυθοποιίας Κ. Κλωναρίδου, που χτίστηκε το 1900 στη διασταύρωση των οδών Πατησίων και Καυταντζόγλου. Το 1930, το κτίριο πέρασε στην ιδιοκτησία της ζυθοποιίας Φιξ, που το χρησιμοποίησε αρχικά ως αποθήκη και στη συνέχεια, για παραγωγή πάγου.

Κλωναρίδου




Η Πλατεία Κολιάτσου και η γύρω περιοχή, πήραν το όνομά τους μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, από κτήματα της αθηναϊκής οικογένειας Κολιάτσου που βρισκόταν εκεί.

Η Κολοκυνθού, είναι μεσαιωνικό τοπωνύμιο, από τα κτήματα και την εκκλησία που βρισκόταν σ' αυτά, κοντά στο τέρμα της οδού Κηφισού και ανήκαν στην οικογένεια του ιερέα Δημητρίου Κολοκύνθη, ο οποίος έχτισε και τη μονή των Αγίων Αναργύρων, το μετέπειτα Μετόχι του Πανάγιου Τάφου.

Κηφισός



Το Κουκάκι, ονομάστηκε έτσι γύρω στο 1900, από την «μοναχικήν οικίαν, την οποίαν έκτισε τότε, εις τη γωνία των οδών Δημητρακοπούλου 89 και Γεωργάκη Ολυμπίου, ο Γεώργιος Κουκάκης, εργοστασιάρχης σιδηρών κρεβατιών» (Κ. Μπίρης). Κάποιοι θεωρούν ότι η ορθή ονομασία της περιοχής είναι το(υ) Κουκάκη, κατά το(υ) Γουδή, στο οποίο θα αναφερθούμε στο τέλος του άρθρου.

Το Κολωνάκι, πήρε το όνομά του από ορόσημο που υπήρχε μέχρι το 1938 κοντά στην Πλατεία Δεξαμενής και στήθηκε τότε στην Πλατεία Φιλικής Εταιρείας (Κολωνακίου). Τα κολονάκια (στήλες), τοποθετούνταν στο παρελθόν για αποτροπή επιδημίας κατά παλαιό έθιμο της χριστιανικής Αθήνας. Όταν υπήρχε φόβος μήπως κάποια επιδημία μεταδοθεί στην πόλη, αυλάκωναν γύρω γύρω την πόλη συνήθως με άροτρο που το έσερναν δύο δίδυμα μοσχάρια. Μετά το όργωμα, έθαβαν ζωντανά ή σφαγμένα τα μοσχάρια στο σημείο όπου άρχισε (και τελείωσε) το όργωμα και πάνω εκεί τοποθετούσαν στήλη, σταυρό ή πέτρα. Σύμφωνα με το Νικόλαο Πολίτη, το κολονάκι, είχε τοποθετηθεί εκεί από τους Αθηναίους το 1879, για να αποτρέψουν τον λοιμό που είχε «χτυπήσει» την πόλη. Την ίδια χρονιά, τοποθετήθηκε κολονάκι και στον Λόφο των Μουσών (Αστεροσκοπείου), νότια της Ακρόπολης (ΕΓΚ/ΔΕΙΑ ΠΑΠΥΡΟΣ – ΛΑΡΟΥΣ – ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ, τ.22, εκδ.1986).

Κολωνάκι



Η Κυψέλη, ονομαζόταν ως τα μέσα του 19ου αιώνα Γυψέλι (το) και Διψέλι (το). Δεν γνωρίζουμε πώς προήλθαν αυτές οι δύο ονομασίες. Ο περιηγητής Trud, στο έργο του «Narrative of a Journal through Greece in 1830», την ονομάζει Υψάλα, που σημαίνει ότι πιθανότατα υπήρχαν και τα ονόματα Γυψάλα ή Διψάλα. Στους νεότερους χρόνους, επικράτησε αποκλειστικά ο τύπος Κυψέλη.

Κυψέλη


Η Λαμπρινή, ονομάστηκε έτσι από τους ιδιοκτήτες των εκτάσεων, προς τιμήν του προγόνου τους Σουλιώτη οπλαρχηγού Λάμπρου Βεΐκου, ο οποίος σκοτώθηκε στη μάχη του Ανάλατου (1827).

Ο Λυκαβηττός, έχει προελληνικό όνομα, όπως μαρτυρεί η κατάληξη –ηττος, που υπάρχει και αλλού στην Αττική (Υμηττός, Αρδηττός κλπ). Στη γλώσσα των Πελασγών, το όνομα ήταν Λουκαμπεττού, που σήμαινε «μαστοειδές ύψωμα». Υπάρχουν βέβαια και άλλες ερμηνείες. Ο Ησύχιος, αποδίδει το όνομα στο ότι «λύκοις πληθύειν του όρους». Κατά τον Φαλίνο τον Αιθιδογράφο, οι αρχαίοι ονόμαζαν λύκους τα γνωστά μας σήμερα ζαμπάκια (κρίνους της ίριδας). Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η λέξη Λυκαβηττός, σήμαινε «Βουνό του λυκαυγούς», γιατί οι Αθηναίοι κατά το χάραμα, έβλεπαν να διαγράφεται η κορυφή του Λυκαβηττού στο αμυδρό φως του ουρανού εκείνης της ώρας.

Λυκαβηττός



Το Μοναστηράκι, οφείλει το όνομά του στο παλιό μοναστήρι της Κοίμησης της Θεοτόκου, ο περίβολος του οποίου έδωσε τη θέση του στην ομώνυμη πλατεία και μόνο η εκκλησία διατηρήθηκε ανακαινισμένη. Είναι ανεξήγητο όμως, σημειώνει ο Κ. Μπίρης, πώς η μεσαιωνική ονομασία Μεγάλο Μοναστήρι, έγινε Μοναστήρι στα τέλη του 19ου αιώνα και σήμερα Μοναστηράκι.

Μοναστηράκι



Το Μεταξουργείο, ονομάστηκε έτσι από εργοστάσιο επεξεργασίας μεταξιού, που ίδρυσε η αγγλική εταιρεία «Αύγουστος Μπράμε και Σία», κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, στη διασταύρωση των οδών Μεγάλου Αλεξάνδρου και Μυλλέρου. Το μεταξουργείο αυτό, αργότερα πέρασε στην «Ελληνικήν Σηρικήν Εταιρείαν» και λειτούργησε ως το 1875.

Το Μετς, πήρε το όνομά του από το ομώνυμο κέντρο αναψυχής το οποίο χτίστηκε γύρω στο 1875, όταν ήταν ακόμα φημισμένο το όνομα του ομώνυμου οχυρού φρουρίου της Γαλλίας, λόγω του γαλλογερμανικού πολέμου. Το Μετς της Αθήνας, γνώρισε μεγάλη ακμή ως κέντρο της καλής κοινωνίας ως το 1900. Αργότερα έγινε…μάλλον κακόφημο κατάστημα και τελικά κατεδαφίστηκε για ρυμοτομικές ανάγκες, το 1957.

Το Παγκράτι, ήταν άγνωστο από πού πήρε το όνομά του, ως το 1953. Τότε, ο αρχαιολόγος Ι. Μηλιάδης, στις ανασκαφές που έκανε στην ανατολική όχθη του Ιλισού, βρήκε αναθηματικά ανάγλυφα και επιγραφές των μετακλασικών χρόνων, αφιερωμένα στο ιερό του Παγκράτους Ηρακλέους το οποίο υπήρχε εκεί. Προφανώς από το ιερό αυτό, δόθηκε από την αρχαιότητα ήδη, το όνομα Παγκράτι στη συνοικία αυτή.

Παγκράτι



Τα Πατήσια, πήραν το όνομά τους, κατά τους Κ. Μπίρη και Γ. Καιροφύλα, από τον αρχαίο Δήμο Βατής, που υπήρχε εκεί και μάλιστα από τον επιρρηματικό τύπο Βατήσι, που υπάρχει σε επιγραφή που βρέθηκε στη Στοά του Αττάλου και διαβάστηκε από τον αρχαιολόγο Π. Ευστρατιάδη. Ο πρώτος που διατύπωσε αυτή την άποψη, ήταν ο Bursian και ακολούθησε ο Στέφανος Δραγούμης. Ο Δ. Καμπούρογλου(ς), θεωρεί ότι το όνομα Πατήσια, προέρχεται από κάποιο Τούρκο κτηματία της περιοχής, Πατίς–αγά. Ωστόσο, στα γραπτά μνημεία της Αθήνας δεν υπάρχει το όνομα Πατίς-αγάς, κάτι που ενισχύει την άποψη των Bursian, Δραγούμη κ.ά.

Πατήσια



Τα Πετράλωνα, ονομάστηκαν έτσι από αλώνια της παλιάς Αθήνας που σχηματίστηκαν με ισοπέδωση του βραχώδους εδάφους της ΒΔ πλευράς του Λόφου των Νυμφών.

Η Πλάκα, αναφέρεται για πρώτη φορά μ' αυτό το όνομα στο ανώνυμο σημείωμα «Περί Αττικής» της Βιβλιοθήκης του Παρισιού, που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Ο Βερνέντα, επικεφαλής των μηχανικών του Μαροζίνι, αναφέρει απλά ότι στην περιοχή υπάρχουν «διάφορα σπίτια Αλβανών». Πρώτος ο J. Hann το 1833 παρατήρησε,  ότι το τοπωνύμιο είναι αρβανίτικη λέξη πλακ', που σημαίνει «παλαιός, γηρασμένος». Όπως γράφει ο Κ. Μπίρης, πρόκειται για «μεσαιωνική τοπωνυμία, προκύψασα μετά τα τέλη του 16ου αιώνος, ότε εγένετο εκεί εποικισμός Αρβανιτών γκαγκαρέων έξω του λεγομένου Βαλεριανείου τείχους, και σημαίνουσα εις την γλώσσαν αυτών Παλαιά (Αθήνα)».

Το Πολύγωνο, ονομάστηκε έτσι από την πολυγωνική μόνιμη εξέδρα της στρατιωτικής μουσικής, που υπήρχε κατά το Β' μισό του 19ου αιώνα, μεταξύ των στρατώνων του ιππικού και της εκκλησίας των Ταξιαρχών στο Πεδίο του Άρεως.

Η περιοχή Προμπονά, οφείλει το όνομά της στο Ναξιώτη φαρμακοποιό Δ. Η. Προμπονά (1874-1949), που είχε εκεί ένα μεγάλο κήπο, τον οποίο δώρισε στον Δήμο Αθηναίων.

Ρουφ, ονομαζόταν ένας Βαυαρός επιχειρηματίας αρτεσιανών φρεάτων (πηγαδιών), ο οποίος εγκαταστάθηκε στα χρόνια του Όθωνα στην περιοχή που πήρε το όνομά του και έχτισε ένα μεγάλο αγρόκτημα με βουστάσια. Επίσης, έχτισε κι ένα μικρό εξοχικό πύργο, γνωστό ως «Πυργάκι της Αμαλίας», γιατί εκεί στάθμευαν ο Όθωνας και η Αμαλία κατά τον περίπατό τους στον Ελαιώνα.

Τα Σεπόλια, εμφανίζονται με αυτό το όνομα σε έγγραφα του τέλους της τουρκοκρατίας. Παλιότερος τύπος του ονόματος της περιοχής, ήταν Σωπόλια και σήμαινε την περιοχή του Κηφισού που βρισκόταν προς το μέρος της πόλης της Αθήνας.
Αναφορά στη λέξη Σωπόλια, κάνει ο Θεοδόσιος Ζυγομαλάς το 1580: «τα δε έξω της πόλεως προαύλεια, α εξωπόλια έδει λέγειν, σωπόλια λέγουσι». Αυτό αναφέρει ο Δ. Καμπούρογλου(ς), που θεωρεί ότι Σεπόλια – Σωπόλια, σημαίνουν «προάστια».

Τα Χαυτεία, οφείλουν το όνομά τους στον αγωνιστή του 1821 Δημήτριο Χαύτα, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης του «Καφενείον των Γερόντων», επί της οδού Αιόλου.

Του Ψυρή, είναι ονομασία, από τον Μεσαίωνα μάλιστα και κτητορικό επώνυμο της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου του Ψυρή και της ομώνυμης βρύσης, που υπήρχαν ως τα χρόνια του Όθωνα. Το επώνυμο Ψυρής, σημαίνει Ψαριανός, από τα παλιότερα ονόματα του ιστορικού νησιού Ψύρα ή Ψυρίη. Ο Κ. Μπίρης, παραπέμπει στα Βασιλικά Διατάγματα της 16/24 Αυγούστου 1856, Φ.Ε.Κ. αριθ. 39 και 25.10.1856, Φ.Ε.Κ. 63, τονίζοντας ότι πάντοτε το «Ψυρή» γραφόταν με ύψιλον και είναι άσχετο με την ψείρα, όπως κάποιοι νομίζουν…

Κλείνουμε με…το Γουδί (ή μήπως του Γουδή;).
Ο Κ. Μπίρης, γράφει σχετικά, ότι η περιοχή όπου βρίσκεται και η ερειπωμένη εκκλησία της Παναγίας, πήρε το όνομά της από κτήματα της μεσαιωνικής οικογένειας Γουδή. Όπως είναι γνωστό, η περιοχή ονομαζόταν παλαιότερα (το) Γουδί, χωρίς κάποιος να έχει αντίρρηση. Με πρωτοβουλία της μεταφράστριας Βασιλικής Καραγιάννη, μέλος της Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή, στις αρχές του 21ου αιώνα, ήδη από το 2006, τα αστικά λεωφορεία που εκτελούν δρομολόγια από και προς την περιοχή, αντικατέστησαν το «Γουδί» με το «Γουδή», ενώ μια ανάλογη αναθεωρητική τάση υπάρχει γενικότερα τα τελευταία χρόνια. Βέβαια, αν επικρατήσει αυτή η τάση, θα πρέπει να λέμε «του Περιστέρη», «του Καματερού» κ.ά., καθώς οι περιοχές αυτές, όπως θα δούμε σε μελλοντικό μας άρθρο, πήραν τα ονόματά τους από κτηματίες που είχαν μεγάλες ιδιόκτητες εκτάσεις εκεί. Μπορεί «το Γουδί» να είναι παρετυμολογία και λαθεμένο, αυτό όμως επικράτησε με το πέρασμα του χρόνου. Τι θα επικρατήσει στο μέλλον;Η ίδια η ζωή θα δώσει απαντήσεις…

ΠΗΓΕΣ:ΚΩΣΤΑ Η.ΜΠΙΡΗ «ΑΙ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ»,ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ , ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΗΛΩΣΕΩΣ,Γ ΕΚΔΟΣΗ 2006.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙΡΟΦΥΛΑΣ, «ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ,ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ», εκδ. Φιλιππότης,1995.
Δ.ΓΡ. ΚΑΜΠΟΥΡΟΓΛΟΥ, «ΤΟΠΩΝΥΜΙΚΑ ΠΑΡΑΔΟΞΑ», Α' Έκδοση,1920,Α' Ανατύπωση,1990, ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΝΟΤΗ ΚΑΡΑΒΙΑ.

from anatakti.gr http://ift.tt/2uQ2O9C
via IFTTT

Η Νανά Παλαιτσάκη αποκαλύπτεται εικόνες

«Δεν αισθάνομαι περηφάνια για το κορμί μου ούτε ντροπή, αισθάνομαι απλώς καλά και ευγνωμοσύνη για αυτό», έγραψε μεταξύ άλλων η δημοσιογράφος
Χθες, η Νανά Παλαιτσάκη δημοσίευσε στα social media αρετουσάριστες φωτογραφίες της με μπικίνι και οι εικόνες της έγιναν... θέμα σε πολλά sites, με τον τίτλο «Η 53χρονη Νανά Παλαιτσάκη ποζάρει με μπικίνι».



//
Η ίδια, σήμερα, αποφάσισε να απαντήσει, αποκαλύπτοντας την πραγματική της ηλικία, δημοσιεύοντας μάλιστα το διαβατήριο της.

Η ίδια, έγραψε ένα μήνυμα στο Facebook με παραλήπτες όλους όσοι τη σχολίασαν.
Διαβάστε τι έγραψε η δημοσιογράφος:

«Αρχικά θα ήθελα για άλλη μία φορά να ευχαριστήσω τους συναδέλφους δημοσιογράφους που κυριολεκτικά γέμισαν με αναρτήσεις και αναδημοσιεύσεις το διαδύκτιο σε δεκάδες websites όσον αφορά την τολμηρότητα μου να φωτογραφηθώ με μαγιό στα...53 μου! Θα ήθελα όμως να ενημερώσω τους ίδιους αλλά και όλους τους φίλους που με αγάπη με ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια... Δεν είμαι 53, είμαι 55 χρονών. Ναι περήφανη 55χρονη γυναίκα και μητέρα, γεννημένη 21-2-1962. Δεν αισθάνομαι περηφάνια για το κορμί μου ούτε ντροπή, αισθάνομαι απλώς καλά και ευγνωμοσύνη για αυτό αλλά ακόμη περισσότερο που ο Θεός με έχει ευλογήσει με όλες μου τις ατέλειες σαν άνθρωπο και που σαν σήμερα πριν από αρκετά χρόνια έφερα στην ζωή τον γιό μου Αλέξη. Εύχομαι και παρακαλώ τον Θεό να έχει ΠΑΝΤΑ καλά, πρώτα εκείνον, γερό και δυνατό. Αυτός και μόνο αυτός ο άντρας της ζωής μου, με κάνει καθημερινά ΠΟΛΥ περήφανη, και εύχομαι όλες οι γυναίκες του κόσμου να έχουν την τύχη να φέρουν στον κόσμο ένα τόσο υπέροχο και σπάνιο άνθρωπο όπως εγώ! Αλέξη μου να είσαι χιλιόχρονος!».

Oι φωτογραφίες με μαγιό:




Το διαβατήριο και η ανάρτηση της δημοσιογράφου:

from anatakti.gr http://ift.tt/2uQMbL1
via IFTTT

Handelsblatt: Ωραία και φθηνά τα εξοχικά στην Ελλάδα

Η αγορά ακινήτων στο «στόχαστρο» των Γερμανών επενδυτών - Οι ειδικοί επαγγελματίες επιβεβαιώνουν την άνοδο του ενδιαφέροντος
Ωραία, φθηνά, με ήλιο, παραλίες και καλό φαγητό... Την ελληνική αγορά ακινήτων, η οποία προσφέρει πλέον ευκαιρίες, «διαφημίζει» ο γερμανικός Τύπος, αναλύοντας εκτενώς την κατάσταση που επικρατεί μετά από 8 χρόνια κρίσης.



//
Η διαρκής άνοδος του ελληνικού τουρισμού δίνει ώθηση και στην ελληνική αγορά ακινήτων και ιδιαίτερα στο κομμάτι που αφορά τις εξοχικές κατοικίες, γράφει σε ανταπόκρισή της από την Ελλάδα η Handelsblatt.
Όπως σημειώνει η οικονομική εφημερίδα, «η Ελλάδα βρίσκεται ξανά στα πάνω της ως τουριστικός προορισμός. Αυτό βοηθά και την αγορά εξοχικών κατοικιών, παρατηρούν κτηματομεσίτες και εργολάβοι».
Ο ανταποκριτής της εφημερίδας του Ντύσελντορφ μίλησε μεταξύ άλλων με τον Γιώργο Πετρά, γεννημένο στη Στουτγάρδη κτηματομεσίτη, ο οποίος «επέστρεψε στην πατρίδα του πατέρα του» στην αρχή της κρίσης, το 2010, για να αναλάβει στη Ρόδο τη διεύθυνση της γερμανικής κτηματομεσιτικής εταιρείας Engel & Völkers.
Λίγο μετά την άφιξή του, «η Ελλάδα βρέθηκε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, η αγορά ακινήτων κατέρρευσε. Όμως μετά από επτά ταραχώδη χρόνια ο Πετράς είναι πεπεισμένος ότι "αφήσαμε την κρίση πίσω μας, κινούμαστε πάλι ανοδικά!"», γράφει η Handelsblatt.

Η εφημερίδα επισημαίνει ότι η Ελλάδα κινείται για τρίτη κατά σειρά χρονιά προς ένα τουριστικό ρεκόρ, εκτιμώντας ότι αυτό οφείλεται βεβαίως και στις δυσμενείς εξελίξεις στη γειτονική Τουρκία και στις χώρες της βόρειας Αφρικής.
Όπως σημειώνεται, από την τουριστική άνοδο στην Ελλάδα «δεν επωφελούνται μόνο οι έλληνες ξενοδόχοι και εστιάτορες. "Και η αγορά της δεύτερης κατοικίας παίρνει νέα ώθηση χάρη στον τουρισμό", λέει ο κτηματομεσίτης Γιώργος Πετράς.
Το γεγονός ότι η Αθήνα μπόρεσε να εκδώσει ξανά για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια ένα ομόλογο στην κεφαλαιαγορά, ο ίδιος θεωρεί ότι είναι ακόμη ένα δείγμα για το ξεκίνημα μιας ανάκαμψης. Ο κτηματομεσίτης είχε στο πρώτο μισό του 2017 60% μεγαλύτερη ζήτηση για εξοχικές κατοικίες συγκριτικά με το αντίστοιχο περσινό διάστημα. "Η εμπιστοσύνη επιστρέφει", πιστεύει ο Πετράς».

Όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, «το ότι η αγορά εξοχικών κατοικιών αρχίζει να "κινείται" και πάλι το δείχνουν και οι αριθμοί της Τράπεζας της Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στοιχεία της, οι εισροές ξένων κεφαλαίων για την αγορά κατοικιών αυξήθηκαν στο πρώτο τρίμηνο του 2017 κατά περίπου 55%.
Αφότου ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, μετά από μακρά διελκυστίνδα με τους διεθνείς δανειστές, έφτασε σε συμφωνία στα μέσα Ιουνίου και η Ελλάδα έλαβε μια νέα οικονομική ένεση, παίρνουν ανάσα και όσοι δραστηριοποιούνται στην αγορά ακινήτων».

Την αυξανόμενη ζήτηση επιβεβαιώνει και ο Κρίστιαν Σάιρερ, γενικός διευθυντής της εξειδικευμένης σε ελληνικές εξοχικές κατοικίες κτηματομεσιτικής εταιρείας Global Immobilien Service. «Οι γερμανοί ενδιαφερόμενοι εστιάζουν περισσότερο στην Κρήτη, την Πελοπόννησο και τη Χαλκιδική, αλλά και στην Κέρκυρα και τη Λευκάδα στο Ιόνιο, λέει ο Σάιρερ».
Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, παρά την άνοδο των τιμών λόγω της αυξανόμενες ζήτησης, οι ελληνικές εξοχικές κατοικίες παραμένουν συγκριτικά προσιτές. Σύμφωνα με την εταιρεία αναλύσεων Global Property Guide, «η μέση τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο για μια υψηλής ποιότητας εξοχική κατοικία στην Ελλάδα ανέρχεται σε 2.700 ευρώ».
Σύμφωνα με την εταιρεία, η αντίστοιχη τιμή στην Ιταλία είναι 5.800 ευρώ, στην Ισπανία 4.400 και στην Τουρκία 3.000 ευρώ. «Φθηνότερες από την Ελλάδα είναι μόνο η Πορτογαλία με μέσο όρο 2.500 και η Κύπρος με 1.500 ανά τ.μ.».

Γερμανός οικονομολόγος επιμένει: Σωστή μία προσωρινή αποχώρηση από την ευρωζώνη

Υπέρ μιας προσωρινής αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη τάσσεται ο Γερμανός οικονομολόγος Ότμαρ Ίσινγκ, πρώην μέλος επί σειρά ετών των διευθυντηρίων της Bundesbank και της ΕΚΤ. Όπως τονίζει σε συνέντευξή του στο γερμανικό οικονομικό περιοδικό Wirtschaftswoche, «η ευρωκρίση δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη».
Ο Ότμαρ Ίσινγκ ασκεί σφοδρή κριτική στην ελληνική κυβέρνηση, λέγοντας ότι «εξακολουθεί να εφαρμόζει μια εχθρική προς την ανάπτυξη πολιτική».
Ο γερμανός οικονομολόγος καλεί τους πολιτικούς να εντάξουν στις ευρωπαϊκές συνθήκες τη δυνατότητα προσωρινής εξόδου από τη ζώνη του κοινού νομίσματος. Όπως εκτιμά, «σε κράτη όπως η Ελλάδα θα έκανε καλό ένα sabbatical (σ.σ. παρατεταμένο διάλειμμα) εκτός νομισματικής ένωσης. Ωστόσο, αυτό θα πρέπει να συνοδευτεί από μαζικές βοήθειες εκ μέρους των υπόλοιπων χωρών και από μια οικονομική πολιτική προσανατολισμένη στην ανάπτυξη. Ακόμη θα πρέπει η επανένταξη στην ευρωζώνη να εξαρτηθεί από τον όρο της εφαρμογής ριζικών μεταρρυθμίσεων», τονίζει ο Ότμαρ Ίσινγκ.

Αφιέρωμα του Spiegel σε Έλληνες επιχειρηματίες στη Γερμανία

Το νέο τεύχος του περιοδικού Spiegel φιλοξενεί ένα αφιέρωμα - συζήτηση με τρεις επιχειρηματίες με καταγωγή από την Ελλάδα, την Ιταλία και την Τουρκία, οι οποίοι διατηρούν εστιατόριο στη Γερμανία. Από την κουβέντα, που κινείται μεταξύ άλλων γύρω από τη γερμανική κουζίνα, τις ιδιαιτερότητες των γερμανών πελατών, αλλά και τη σχέση των Γερμανών με τους ξένους, δεν έλειψαν οι αναφορές στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που παρατηρούνται σήμερα. Ο Γιώργος Χρυσίδης, ιδιοκτήτης του εστιατορίου Z στο Βερολίνο, σχολιάζει ότι «παλιότερα τα πράγματα ήταν εύκολα για τον Έλληνα. Είχε καλή φήμη. Ήταν εκείνος που είχε αγωνιστεί ενάντια στη δικτατορία, που είχε απελευθερωθεί από τους τυράννους». Όπως λέει, ο έλληνας εστιάτορας, η εικόνα αυτή έχει στο μεταξύ αλλάξει κάπως εξαιτίας της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Όπως λέει, από την κρίση και μετά ορισμένοι θεωρούν ότι ξαφνικά ότι όλοι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι. Ο Γιώργος Χρυσίδης συνήθιζε αρχικά να απαντάει σε προκλητικά σχόλια κάποιων πελατών. Ωστόσο, όπως λέει, «στο τέλος έλεγα μόνο: Δεν είμαι Έλληνας, έχω γερμανικό Α.Φ.Μ. και ο υπουργός Οικονομικών μου λέγεται Βόλφγκανγκ Σόιμπλε». Μάλιστα κατά τη διάρκεια των συζητήσεων περί Grexit ο έλληνας εστιάτορας είχε προσθέσει στο μενού του και το πιάτο «Σόιμπλε».

from anatakti.gr http://ift.tt/2uQyQlW
via IFTTT

Πανικός σε τελεφερίκ στον ποταμό Ρήνο, στην Κολωνία - 100 άτομα στον αέρα

Οι διασώστες χρησιμοποίησαν κινητό γερανό για να μεταφέρουν με ασφάλεια στο έδαφος τους ανθρώπους
Πανικός σε τελεφερίκ πάνω από τον ποταμό Ρήνο προκλήθηκε την Κυριακή στην Κολωνία της Γερμανίας, όταν το σύστημα μπλόκαρε ενώ μετέφερε τουλάχιστον 100 ανθρώπους.



//
Σύμφωνα με πληροφορίες, ένα βαγόνι προσέκρουσε στον πυλώνα που στηρίζονται τα σύρματα μεταφοράς, με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθεί ολόκληρη η σειρά. Κυριολεκτικά, πάνω από 100 άτομα κρέμονταν για ικανό χρονικό διάστημα στον αέρα, με κίνδυνο να καταρρεύσει το σύστημα και να πέσουν στο κενό.

Στο σημείο έσπευσαν κλιμάκια διασωστών, βασικό μέλημα των οποίων ήταν να εκκενωθούν τα βαγόνια του τελεφερίκ και να μεταφερθούν σε ασφαλές έδαφος οι πολίτες. Όπως ενημέρωσαν οι γερμανικές αρχές, τη στιγμή που συνέβη το ατύχημα, βρίσκονταν σε λειτουργία 32 βαγόνια με κόσμο.

Τα συνεργεία διάσωσης χρησιμοποίησαν έναν κινητό γερανό για να προσεγγίσουν τους ανθρώπους, πηγαίνοντας από βαγόνι σε βαγόνι.

Τελικά, άπαντες μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στο έδαφος, ενώ δεν υπήρξε κανένας τραυματισμός.

from anatakti.gr http://ift.tt/2w17bgC
via IFTTT

Κλήση στα επείγοντα: «Βοήθεια, έχω έναν βόα κολλημένο στο πρόσωπό μου»

Ηχητικό ντοκουμέντο - Οι διασώστες βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία πρωτοφανή κατάσταση - Αναγκάστηκαν να κόψουν με αλυσοπρίονο το κεφάλι του μεγάλου φιδιού
«Έχω έναν βόα κολλημένο στο πρόσωπό μου!»: με αυτήν την φράση μια σαραντάχρονη γυναίκα από το Οχαίο των ΗΠΑ περιέγραψε στους πυροσβέστες του Σέφιλντ Λέικ το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Κι εκείνοι, λίγο μετά, αναγκάστηκαν να αποκεφαλίσουν το ερπετό προκειμένου να καταφέρουν να απελευθερώσουν την ιδιοκτήτριά του.



//
Παθιασμένη με τα φίδια, η 45χρονη γυναίκα κάλεσε το τηλέφωνο έκτακτης ανάγκης στις ΗΠΑ, το 911, για να απευθύνει απεγνωσμένη έκκληση προς τις αρχές να τη σώσουν. Το περιστατικό συνέβη την Πέμπτη, σύμφωνα με τοπικά αμερικανικά ΜΜΕ.

«Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τέτοιο» ξέφυγε από την τηλεφωνήτρια αφού η γυναίκα της εξήγησε την κατάσταση, με τρομοκρατημένη φωνή, όπως ακούγεται στην καταγραφή της κλήσης, την οποία έδωσε στη δημοσιότητα η εφημερίδα The Chronicle Telegram. Το θύμα αφηγήθηκε ότι ο βόας, με μήκος περίπου 1,60 μέτρα, της δάγκωνε τη μύτη, εκείνη είχε πέσει στο πάτωμα και υπήρχαν «παντού αίματα». Μια ημέρα πριν η ίδια τον είχε «διασώσει» και είχε συνολικά 11 ερπετά, εκ των οποίων 9 πύθωνες.

«Μην κινείστε, κυρία» της απαντά η τηλεφωνήτρια. «Δεν μπορώ!» ανταποκρίνεται εκείνη. «Φοβάμαι. Μου έχει αρπάξει τη μύτη και με σφίγγει!». Στο ηχητικό ντοκουμέντο ακούγονται από μακριά οι σειρήνες των πυροσβεστικών, που έφθασαν στο σημείο σε λιγότερο από 4 λεπτά.

Μην μπορώντας να κάνουν το ερπετό να χαλαρώσει το σφίξιμό του, οι υπηρεσίες διάσωσης αναγκάστηκαν να το αποκεφαλίσουν χρησιμοποιώντας ένα σουγιά, εξήγησε ο επικεφαλής της πυροσβεστικής υπηρεσίας του Σέφιλντ Λέικ, Τιμ Καρντ, στην Chronicle Telegram. Η γυναίκα νοσηλεύεται, η υγεία της ωστόσο δεν διατρέχει κίνδυνο, σύμφωνα με το τηλεοπτικό δίκτυο Fox 8 Cleveland.

from anatakti.gr http://ift.tt/2uQQiGT
via IFTTT

Κατήγγειλε ληστεία για να εισπράξει την ασφάλεια!

Ένας 48χρονος Ολλανδός έστησε την κομπίνα πιστεύοντας ότι θα ξεγελάσει την ασφαλιστική του εταιρεία
Τον μπελά του θα βρει ένας 48χρονος Ολλανδός που κατάφερε να παραπλανήσει τις αστυνομικές υπηρεσίες της Ρόδου όταν κατήγγειλε ότι τον λήστεψαν, αλλά αποδείχθηκε πως είχε σκηνοθετήσει την υπόθεση για να εισπράξει τα… ασφάλιστρα!



//
Ο αδίστακτος αλλοδαπός βρισκόταν στο νησί με σκοπό να εργαστεί, αλλά το βράδυ της 17ης Ιουλίου κατήγγειλε στην Ασφάλεια πως τέσσερις άγνωστοι με αυτοκίνητο έκλεισαν ξαφνικά τον δρόμο στο μοτοποδήλατο που είχε νοικιάσει ρίχνοντάς τον στο έδαφος. Σύμφωνα με την καταγγελία του, ο ένας από τους επιβάτες τον χτύπησε και διέφυγε με το μοτοποδήλατό του!

Οι ισχυρισμοί του Ολλανδού παρουσίαζαν κενά, που έγιναν ακόμη μεγαλύτερα δύο μέρες αργότερα όταν έφυγε από τη Ρόδο.

Το –υποτίθεται κλεμμένο- μοτοποδήλατο βρέθηκε σταθμευμένο στην παλιά πόλη και παραδόθηκε στην εταιρεία ενοικιάσεων.
Η έρευνα αποκάλυψε ότι ο 48χρονος είχε συνάψει στην πατρίδα του ταξιδιωτική ασφάλεια που περιλάμβανε και τη ληστεία, πριν αναχωρήσει για τη Ρόδο! Έτσι, σε βάρος του σχηματίστηκε δικογραφία για ψευδή καταμήνυση και διαβιβάστηκε και στις ολλανδικές αρχές με αίτημα για την σύλληψή του.

from anatakti.gr http://ift.tt/2w1vZ8q
via IFTTT

Ένας συνοικισμός κεραμέων

Μια στάση μετρό, ένας αρχαιολογικός χώρος, μια γειτονιά… Όλα όσα θα ήθελε ένας Αθηναίος ή επισκέπτης της Αθήνας να γνωρίζει για τον Κεραμεικό
Για τους περισσότερους νέους σε ηλικία Αθηναίους και Αθηναίες ο Κεραμεικός δεν αντιπροσωπεύει τίποτα παραπάνω από μια στάση μετρό. Μάλιστα, ο σταθμός χωμένος στο Γκάζι, μεταξύ της Τεχνόπολης του Δήμου Αθηναίων και των γραμμών του τρένου δεν έχει καν επαφή με τον Αρχαιολογικό Χώρο πάνω από την Οδό Πειραιώς.



//
Αλλά, ποιος είναι στα αλήθεια ο Κεραμεικός; Ας αρχίσουμε από τα εύκολα. Από τον Σταθμό.

Ο Σταθμός Κεραμεικός είναι σταθμός του μετρό της πρωτεύουσας, επί της γραμμής 3. Εγκαινιάστηκε στις 26 Μαΐου 2007.

Στα αρχικά σχέδια κατασκευής της γραμμής 3 του μετρό και κατά την αρχική περίοδο της κατασκευής του, ο σταθμός Κεραμεικού είχε χωροθετηθεί στη συμβολή της Ιεράς Οδού με την οδό Πειραιώς. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές που προηγήθηκαν των έργων και ξεκίνησαν το 1992 διήρκεσαν πέντε χρόνια και ανέδειξαν στο συγκεκριμένο σημείο το δυτικό άκρο του νεκροταφείου του Κεραμεικού. Ύστερα από πολλές διαμάχες, το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο αποφάσισε το 1997 να απαγορεύσει τη διέλευση της σήραγγας κάτω από το αρχαίο νεκροταφείο, με αποτέλεσμα να μετατοπιστεί και η θέση του σταθμού αν και το κέλυφος του είχε ήδη κατασκευαστεί. Το κέλυφος αργότερα μετασκευάστηκε σε υπόγειο πάρκινγκ. Λίγα εκατοντάδες μέτρα και με ένα ελαφρό περπάτημα 5λεπτου μπορεί κανείς να φθάσει στον Αρχαιολογικό Χώρο του Κεραμεικού, ακριβώς πάνω από την Πειραιώς. Η είσοδος είναι από πεζοδρομημένη Ερμού.



Ο αρχαιολόγος Θ. Ηλιόπουλος στο site Οδυσσέας του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού (odysseus.culture.gr) γράφει σχετικά : «Ο αρχαιολογικός χώρος του Κεραμεικού αποτελεί μικρό μόνο μέρος του αρχαίου αττικού δήμου των Κεραμέων, ενός από τους μεγαλύτερους της αρχαίας Αθήνας, ο οποίος βρισκόταν στη βορειοδυτική παρυφή της πόλης. Ο χώρος του Κεραμεικού περιβάλλεται σήμερα από τις οδούς Ερμού, Πειραιώς και Ασωμάτων. Όπως υποδηλώνει το όνομά του, υπήρξε περιοχή εγκατάστασης αγγειοπλαστών και αγγειογράφων και ο κύριος τόπος παραγωγής των περίφημων αττικών αγγείων. Η παραποτάμια περιοχή του Κεραμεικού πλημμύριζε συνεχώς και δεν ευνοούσε την κατοίκηση. Άρχισε έτσι να χρησιμοποιείται ως χώρος ταφής, και σταδιακά έγινε το σημαντικότερο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας.

Οι τεχνίτες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Κεραμεικού χάρις στα κατάλληλα για την κατασκευή αγγείων αργιλώδη εδάφη που περιβάλλουν τον μικροσκοπικό ποταμό Ηριδανό. Ο Ηριδανός, που ρέει σήμερα μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, είχε εξαφανιστεί επί αιώνες, θαμμένος από επιχώσεις 8-9 μ. έως δηλαδή τη σημερινή στάθμη της οδού Ερμού. Έμεινε θαμμένος μέχρι το 1960 και αποκαλύφτηκε με τις ανασκαφές.

Οι αρχαιότεροι τάφοι χρονολογούνται στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (2700-2000 π.Χ.). Από την υπομυκηναϊκή περίοδο (1100-1000 π.Χ.) και εξής το νεκροταφείο αναπτύσσεται συνεχώς. Κατά τη γεωμετρική (1000-700 π.Χ.) και αρχαϊκή (700-480 π.Χ.) περίοδο οι τάφοι πληθαίνουν, εντάσσονται σε ταφικούς τύμβους ή σημαίνονται με επιτάφια μνημεία. Από την ελληνιστική περίοδο έως τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους (Από το 338 π.Χ. έως περίπου τον 6ο αι. μ.Χ.) συνεχίστηκε αδιάκοπα η λειτουργία του νεκροταφείου στον ίδιο χώρο.

Τα σημαντικότερα αθηναϊκά αγγεία της εποχής έχουν βρεθεί σε τάφους του Κεραμεικού. Μεταξύ αυτών και η περίφημη "Oινοχόη του Διπύλου", με την αρχαιότερη ελληνική αλφαβητική επιγραφή (δεύτερο ήμισυ του 8ου π.Χ. αι.). Οι ανασκαφές στον Κεραμεικό άρχισαν από την εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία το 1870 με διευθυντή τον Στ. Κουμανούδη. Κατά τις επόμενες δεκαετίες οι ανασκαφές συνεχίστηκαν σε συνεργασία με τους Γερμανούς A. Brueckner και F. Noack ενώ από το 1913 μέχρι σήμερα συνεχίζονται από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο.

Στον αρχαιολογικό χώρο του Κεραμεικού πραγματοποιούνται περιοδικές αποψιλώσεις και καθαρισμοί. Πρόσφατα (2004) ολοκληρώθηκε κατασκευή δικτύου διαδρομών επισκεπτών, κτιριακή βελτίωση και επανέκθεση του Μουσείου Κεραμεικού, τοποθέτηση ενημερωτικών πινακίδων, διαμόρφωση αμφιθεατρικού χώρου θέασης. Με πρόσφατες (από το έτος 2000 και εξής) απαλλοτριώσεις οικοπέδων ομόρων προς τον αρχαιολογικό χώρο η έκτασή του αναμένεται να διευρυνθεί και να πραγματοποιηθούν εν καιρώ νέες ανασκαφές.

Το μικρό μουσείο μέσα στο χώρο φιλοξενεί ευρήματα μόνον από τις έρευνες στον Κεραμεικό». Τέλος, στην ηλεκτρονική έκδοση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών(ΕΙΕ) για την Αρχαιολογία της Πόλεως των Αθηνών βρίσκουμε ένα εξαιρετικά κατατοπιστικό κείμενο αναφοράς στον Κεραμεικό.



Πιο συγκεκριμένα, διαβάζουμε τα εξής: «Η ονομασία της περιοχής, που ανάγεται από τον Παυσανία στον ήρωα Κέραμο, υιό του Διονύσου και της Αριάδνης και επώνυμο ήρωα του αθηναϊκού δήμου των Κεραμέων, προέρχεται μάλλον από έναν πανάρχαιο συνοικισμό κεραμέων, οι οποίοι προφανώς είχαν βρεί έναν ιδεώδη τόπο για την εγκατάσταση των εργαστηρίων τους στις όχθες του ποταμού Ηριδανού.

Μολονότι τα ακριβή όρια του δήμου δεν μας είναι γνωστά, θεωρείται βέβαιο ότι ξεπερνούσαν κατά πολύ τον σήμερα ανεσκαμμένο χώρο που βρίσκεται σχεδόν στο κέντρο της Αθήνας. Λαμβάνοντας υπ' όψιν μία σειρά από λίθινα ενεπίγραφα ορόσημα («όρους») του χώρου που έχουν έρθει στο φως σε συνδυασμό με τις σωζόμενες μαρτυρίες των γραπτών πηγών, που μας δίνουν σημεία αναφοράς ως προς την έκτασή του προς βορράν και προς νότον, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο αρχαίος Κεραμεικός καταλάμβανε ασύγκριτα μεγαλύτερο εμβαδόν από τον σύγχρονο, εκτεινόμενος τουλάχιστον από τις βορειοδυτικές παρυφές της Αγοράς των Αθηνών μέχρι το δάσος του ήρωος Ακαδήμου (Ακαδήμεια) σε απόσταση 1,5 χιλιομέτρου περίπου. Πολλοί συγγραφείς μάλιστα αναφέρουν ότι ένα τμήμα της ίδια της Αγοράς ανήκε στον Κεραμεικό, ενώ σύμφωνα με τον Παυσανία θα έπρεπε ολόκληρη η Αγορά να αποτελούσε μέρος του· ωστόσο, πιο κοντά στα ιστορικά και αρχαιολογικά δεδομένα είναι η παλαιότερη πηγή, δηλαδή ο Θουκυδίδης, που τοποθετεί τον Κεραμεικό, πριν από την κατασκευή των τειχών της Αθήνας το 478 π.Χ., σε σημείο έξω από τα βορειοδυτικά άκρα της πόλης. Την περιοχή του Κεραμεικού διέσχιζε ο Ηριδανός, ο μικρότερος από τους τρεις κύριους ποταμούς της αρχαίας Αθήνας, ο οποίος κατέβαινε από την πλαγιά του Λυκαβηττού και, ακολουθώντας αρχικά βορειοδυτική πορεία, εν συνεχεία στρεφόταν προς νότον, όπου συναντούσε τον Ιλισσό. Με την ανέγερση των τειχών της πόλεως, ο Κεραμεικός χωρίστηκε σε δύο τμήματα, στον «Έσω» και τον «Έξω» Κεραμεικό, που επικοινωνούσαν μεταξύ τους μέσω του Διπύλου και της Ιεράς Πύλης. Ο χώρος του Κεραμεικού περιλάμβανε πολυάριθμα ταφικά κτίσματα στο τμήμα του που βρισκόταν εκτός των ορίων της πόλης, καθώς και διάφορα δημόσια κτίρια στον χώρο που απλωνόταν εντός των τειχών, εξυπηρετώντας έτσι για πολλούς αιώνες ένα πλήθος δραστηριοτήτων που αντικατόπτριζαν την πολυσχιδή ζωή της αρχαίας Αθήνας».

Γ. Κ. Καρατζάς

from anatakti.gr http://ift.tt/2w1i0iX
via IFTTT